A lot of Cuisine รื้อ ระบบร้านอาหาร ใหม่ จบทุกปัญหา - Amarin Academy

A lot of Cuisine รื้อ ระบบร้านอาหาร ใหม่ จบทุกปัญหา

A lot of Cuisine รื้อ ระบบร้านอาหาร ใหม่ จบทุกปัญหา

อยากทำร้านอาหาร สิ่งแรกเลยคือ “คุณต้องเหนื่อยเป็นและต้องหยุดเหนื่อยให้เป็นด้วย” คือประโยคเด็ดจากคุณปั๊บ – กษิดิ์เดช ภู่กิตติศักดิ์ เจ้าของร้าน A lot of cuisine ที่ตัดสินใจรับช่วงต่อธุรกิจร้านอาหารตามสั่งจากที่บ้าน เพื่อพัฒนาร้านและวาง ระบบร้านอาหาร ให้ดีขึ้น

แต่ปัญหาสำคัญคือ เขาไม่เคยมีประสบการณ์ในการทำร้านอาหารมาก่อน ไม่รู้ว่าควรจะต้องวางระบบอย่างไร จึงเจอสารพัดปัญหา ทั้งต้นทุนวัตถุดิบสูง ค่าใช้จ่ายพุ่ง ยอดขายไม่เข้าเป้า ฯลฯ เขาก็พยายามแก้ไขทุกปัญหาจนปัจจุบันร้านอาหารของเขาเริ่มอยู่ตัว มีระบบที่ดีและไม่ต้องเข้าร้านทุกวัน แต่เงินเข้ากระเป๋าตลอดเวลา คุณปั๊บ จึงอยากแชร์ประสบการณ์การรื้อระบบร้านให้ทุกคนฟัง เผื่อนำไปต่อยอดในการทำธุรกิจร้านอาหารของผู้ประกอบการคนอื่นๆ ได้

สารพัดปัญหา ที่ต้องเจอก่อนการวางระบบ

ย้อนกลับไปเมื่อ 3 ปีที่แล้ว ครอบครัวผมทำร้านอาหารเล็กๆ อยู่ที่สะพานควาย เปิดมาประมาณ 7 ปี ร้านเราก็ขายดี มีลูกค้าเข้าตลอด แต่คุณพ่อรู้สึกเหนื่อยกับปัญหาเดิมๆ ไม่มีอิสระ จะไปไหนก็ห่วงร้าน เทศกาลก็ไปเที่ยวไม่ได้ เขาจึงอยากเซ้งร้านต่อ ตอนนั้นผมเสียดายรายได้ จึงตัดสินใจรับช่วงต่อ

ร้านอาหารของคุณพ่อเป็นร้านอาหารไทยทั่วๆ ไป พ่อเป็นคนไปจ่ายตลาดเอง ต้องซื้อของครั้งละมากๆ มาตุนไว้ จะได้ประหยัดค่าใช้จ่าย

ระบบในร้านก็ไม่มีอะไรยุ่งยาก ซื้อของมา จัดเตรียม ปรุง ขาย สิ้นวันปิดร้าน พ่อก็มานั่งคิดเงินทำบัญชีรายรัย-รายจ่าย ยอดขายก็ตรงบ้าง ไม่ตรงบ้าง ไม่เคยนับสต๊อก หรือเช็คดูจริงๆ ว่าต้นทุนเท่าไร กำไรกี่บาท

เมื่อผมมารับช่วงต่อ ตอนแรกก็ทำแบบพ่อนี่แหละ ตื่นแต่เช้าไปตลาด ก็เจอว่าตลาดนั้น แขนงถูก หมูแพง อีกตลาดกระเพราถูก กลายเป็นว่า แต่ละตลาดราคาไม่เท่ากัน เราก็ต้องตื่นตั้งแต่ตี 3 – 4 เพื่อไปซื้อของเอง เพราะกลัวจะซื้อของแพง ทำอยู่อย่างนี้เป็นเดือน จนมาคิดว่า เราไม่ควรมาจ่ายตลาดเอง ต้องพัฒนาให้ไกลกว่านี้

ผมเลยลองใช้ระบบการสั่งของ ผมซื้อของร้านไหนเยอะ ก็ฝากเขาไปซื้อของอย่างอื่นให้ด้วย แล้วให้เขาจ้างรถมาส่งที่ร้านทีเดียว ตอนแรกเขาก็ทำให้ดีนะ แต่เรารู้สึกว่าเหมือนถูกผูกขาด เขาบวกไปเท่าไร เราก็ไม่รู้ เลยตัดสินใจเปลี่ยนเจ้า เจออีกเจ้านึงได้ราคาถูกมาก แต่พอสั่งไปสักพัก คุณภาพแย่ลง ราคาก็แพงขึ้นเรื่อยๆ ก็ต้องเปลี่ยนร้าน ก็เจอปัญหาแบบนี้ซ้ำๆ อีก

ผมเลยเปลี่ยนมาสั่งของจาก Supplier แต่ปัญหาสำคัญคือ ราคาสูงมาก หมูปกติกิโลกรัมละ 80-90 บาท พุ่งไปถึง 130 – 140 บาท แต่ถ้าอยากได้ราคาถูก ต้องสั่งเยอะๆ

ใจผมตอนนั้นคิดอย่างเดียวเลยว่าอยากสั่งของถูก อยากลดต้นทุน ไม่รู้จะทำยังไง เลยคิดว่าอย่างนั้นขยายสาขาเลย ผมขยาย 3 สาขา ภายใน 3 เดือน (รังสิต อินทามระ และ ABAC บางนา) แล้วสร้างครัวกลางไว้รับวัตถุดิบ ผมสั่งหมู ไก่ กุ้ง มาครั้งละเยอะๆ 40 -50 กิโลกรัม ปลากะพงตัวละ 7-8 กิโลกรัม เอามาแล่เนื้อ ซึ่งเราก็ได้ราคาถูกจริงๆ จากนั้นก็แพคแล้วส่งไปตามสาขา

“แต่ปัญหาคือ ครัวกลางต้องจ้างพนักงานมาทำ นั่งเตรียมวัตถุดิบ ต้องมีพื้นที่ในการทำ แล้วครัวกลางก็ไม่มีรายได้ แถมเราต้องมานั่งขนส่งเอง กลายเป็นว่าธุรกิจเล็กๆ ของเรา รองรับค่าใช้จ่ายเหล่านี้ไม่ไหว รายได้หน้าร้านผมน้อยมาก 3 สาขา รวมกันวันละไม่ถึงหมื่น”

a lot of cuisine
ร้าน a lot of cuisine สาขา รังสิต ที่กำลังมีการวางระบบร้านใหม่

จนผมได้มาอบรมกับ Amarin academy จึงได้รู้แนวทางการทำร้านอาหารจึงรู้ว่า ถ้าอยากจัดการให้ระบบมันดี ไม่ใช่มัวแต่สรรหาของถูก ไม่ใช่มัวประหยัด จนไม่มีเวลาไปควบคุมคุณภาพ ไม่มีเวลาไปคิดแผนการเติบโต เรากำลังทำธุรกิจเพื่อให้เกิดกำไร ไม่ใช่ทำธุรกิจเพื่อควบคุมต้นทุน

พอผมคิดได้ก็เลยปิดครัวกลาง แล้วกลับมาวางระบบใหม่ วางกลุ่มเป้าหมายให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

กำหนดกลุ่มลูกค้าได้ ภาพร้านอาหารก็ชัดเจน

ผมเริ่มวางระบบร้านแรกที่ ABAC บางนา เดิมเราพยายามจับคนทุกกลุ่ม ทั้งนักศึกษากับผู้ปกครอง ทำให้เมนูเราสะเปะสะปะ แต่พอเรามาดูสัดส่วนลูกค้าจริงๆ พอว่า ลูกค้ากลุ่มผู้ปกครองมีน้อยมากแค่ 5% ดังนั้นเลยตัดออก เจาะแค่กลุ่มนักศึกษาเท่านั้น

พอรู้กลุ่มเป้าหมายชัดเจน เราเลยศึกษาเพิ่มว่า นักศึกษาทั่วไป เขามีกำลังซื้อเท่าไร ก็พบว่าปกติมื้อนึงเขาพร้อมจ่ายแค่ 50-70 บาท พอผมรู้อย่างนี้เลยปรับเมนูใหม่ ให้สามารถขายได้ตามกำลังซื้อที่เขามี

“เมื่อก่อนผมมีเมนูแซลมอน ซึ่งต้นทุนสูงมาก ชิ้นนึง 50 บาทแล้ว สาขาอื่นผมขายจานละ 129 บาท มีคนซื้อ แต่พอมาขายที่นี่ 99 บาท ถูกมากๆ ยังไม่มีใครซื้อเลย จึงได้รู้ว่า การที่ลูกค้ายอมจ่ายเงินให้เรา เขาไม่ได้พิจารณาว่าคุ้มหรือเปล่าอย่างเดียว มันขึ้นอยู่กับกำลังซื้อของเขาด้วย

พอรู้อย่างนี้ ผมเลยตัดเมนูที่ต้นทุนสูงออกทั้งหมด วัตถุดิบเหลือแค่หมู ไก่ ปลา วัตถุดิบอื่นๆ เช่น กุ้ง หมึก แซลมอน ผมไม่ขายเลย เพราะราคาสูง กำไรน้อย ราคาผันผวน จากนั้นก็ออกเมนูใหม่ เน้นเป็นอาหารจานเดียว ปรุงง่ายๆ ใช้เวลาไม่นาน โดยแต่ละเมนูพยายามใช้วัตถุดิบให้คล้ายๆ กัน เลือกเฉพาะวัตถุดิบที่จัดการง่าย waste น้อย

เมนูที่ร้าน A lot of cuisine
ข้าวผัดน้ำพริกนรก

ปรับระบบหน้าบ้าน เจ้าของร้านไม่ต้องเฝ้า ก็ตรวจสอบการทำงานได้

จากนั้นเราก็นำเครื่อง POS มาใช้ จากเมื่อก่อนระบบสั่งของ เราใช้วิธีกะเอาว่า วันนี้จะซื้อเท่าไร ซึ่งต้องอาศัยประสบการณ์ คาดเดาเอาเองว่า ซื้อของมาวันนี้ ปริมาณเท่านี้ กี่วันถึงจะใช้หมด และยอดขายควรเป็นเท่าไร ถ้ายอดประมาณนี้ถือว่าโอเค ซึ่งมันเปิดช่องให้พนักงานทุจริตได้ค่อนข้างมาก

แต่พอมาใช้ระบบ POS ผมก็ไม่ต้องเข้าร้านแล้ว เราแค่คีย์ข้อมูลลงไปว่า แต่ละเมนูใช้วัตถุดิบแต่ละชนิดเท่าไร เมื่อมีออร์เดอร์ ระบบก็จะตัดวัตถุดิบให้โดยอัตโนมัติ

สมมติ เมนูสเต็กไก่ วัตถุดิบหลักคือเนื้อไก่ เราซื้อมา 3 กิโลกรัม แต่เราจะไม่คีย์ข้อมูลเป็นกิโลกรัม ใช้วิธีคีย์เป็นแพค เช่น 1 จาน ใช้เนื้อไก่ 100 กรัม เราก็คีย์ว่าเนื้อไก่ 30 แพค ซึ่งเราก็มีการเตรียมวัตถุดิบใส่แพคไว้ด้วย เพื่อความสะดวกในการคีย์ข้อมูลและการใช้งาน

เมื่อลูกค้าสั่งอาหาร ระบบก็จะตัดวัตถุดิบไปทีละแพค เราก็จะรู้แล้วว่าวัตถุดิบในครัว ที่ยังไม่ได้ปรุงอาหารตอนนี้เหลือเท่าไร ตรงกับออร์เดอร์ที่สั่งไหม ซึ่งเราเคยจับพนักงานที่ขโมยของได้จากเครื่อง POS นี่แหละ

วัตถุดิบตัวนี้ เพิ่งสั่งมาเลย ขายได้ไม่เท่าไร ก็หมด ผมเลยมานั่งเช็คว่า จำนวนวัตถุดิบทั้งหมด ตรงกับยอดการสั่งซื้อรึเปล่า สรุปว่าไม่ตรง จึงไปลองเปิดกล้องวงจรปิดดู เจอว่าพนักงานแอบขโมยกิน พอเขาเห็นว่าเรารู้และตรวจสอบได้ เขาก็จะไม่กล้า ทีนี้เราก็ไม่ต้องเข้าร้านทุกวันแล้ว

ปรับระบบหลังบ้าน เพื่อให้งานราบรื่น

อย่างที่บอกว่าเราเตรียมวัตถุดิบไว้เป็นแพค น้ำหนักตามสัดส่วนที่ใช้ต่อ 1 จาน เพื่อให้คีย์ข้อมูลได้สะดวก และพอลูกค้าสั่ง ก็ปรุงได้เลยไม่ต้องมานั่งหั่น นั่งเตรียมวัตถุดิบอีก ซึ่งลดความวุ่นวายในครัวลงไปได้เยอะมาก แถมยังทำให้เราปรุงอาหารได้มาตรฐานขึ้น

แต่ปัญหาสำคัญคือร้านเราเป็นร้านอาหารตามสั่ง ฉะนั้นมันเลยมีออร์เดอร์ที่ลูกค้าสั่งพิเศษ

แรกๆ ผมพยายามจะแบ่ง หมูสับถุงนึง 50 กรัม สำหรับธรรมดา และมีถุงนึงใส่ไว้ 20 กรัม สำหรับใส่เพิ่มเวลาคนสั่งพิเศษ ในระบบจะขึ้นว่าถุง 50 กรัม มี 100 ถุง ปรากฏ คนสั่งธรรมดาจนถุง 50 กรัมหมด แต่ในสต็อกมันยังเหลือถุง 20 กรัมอยู่ แล้วจะทำยังไง

ลูกน้องต้องไปนั่งแกะถุงละ 20 กรัม 3 ถุง รวมเป็น 60 กรัม แล้วหยิบออกอีก 10 กรัม เพื่อได้กระเพราะหมู 1 ที่ ยุ่งยากเลยทีนี้ (หัวเราะ) ฉะนั้นบางเมนูที่คนนิยมสั่งพิเศษ วัตถุดิบพวกนั้นเราก็ไม่ได้จัดแบ่งไว้ แต่ใช้วิธีชั่งน้ำหนักเอา

ถ้าถามว่าการเตรียมวัตถุดิบไว้ก่อน เสียเวลาไหม ใช่ เสียเวลา แต่ว่าคุณมาเตรียมหน้างานก็เสียเวลาเหมือนกัน ลูกน้องเหนื่อยกว่า วุ่นวายกว่าด้วย หรือบางคนบอกเปลืองถุง ใช่ ก็เปลือง แต่ผมว่ามันคุ้มกว่า อาหารออกเร็ว ลูกค้าพอใจ ผมโอเคมากกว่าที่มานั่งประหยัดถุง ทุกวันนี้ระบบร้านอาหารก็ดีขึ้นมาก ยอดขายก็เพิ่มขึ้นแต่เหนื่อยน้อยลง ซึ่งผลก็กำลังวางแผนปรับสาขาอื่นๆ อยู่

บทเรียนจากการทำร้านอาหาร ต้องเหนื่อยเป็น!

a lot of cuisine
คุณปั๊บ เจ้าของร้าน a lot of cuisine

ทำร้านอาหาร ต้องเหนื่อยเป็นก่อนเลยครับ (หัวเราะ) แต่ต้องหยุดเหนื่อยให้เป็นด้วย ไม่ใช่เหนื่อยตลอดเวลา อย่างนั้นไม่สนุกแล้ว อีกอย่างคือ คุณต้องลงมือทำเอง เคยมีประโยคที่บอกว่า

“สิ่งที่คุณได้ฟัง คุณจะลืม สิ่งที่คุณได้เห็น คุณจะจำ แต่สิ่งที่คุณได้ทำ คุณจะเข้าใจ”

ฉะนั้น ทำร้านอาหาร ต้องลงมือทำ ทำเอง ไปตลาดเอง ทำทุกอย่างเอง แต่ผมไม่ได้บอกว่าคุณต้องทำทั้งหมดเองทั้งชีวิตนะ แต่ทำเพื่อจะได้เข้าใจว่าข้อดี ข้อเสียมั้นเป็นยังไง จะแก้ไขมันยังไง

ความสุขของผมคือ เราต้องทำให้ลูกค้ารู้สึกอยากชวนเพื่อนมากินที่ร้าน เวลาผมเห็นโมเมนต์ที่ คนชวนนั่งลุ้นว่า เพื่อนจะอร่อยไหม ประทับใจมั้ย ผมว่าท่าทางตั้งใจอยากให้เพื่อนประทับใจของเขานี่แหละ เหมือนกับเราทำสำเร็จแล้ว ทำให้ลูกค้าบอกต่อ โดยที่เขาไม่อายใคร

เรื่องแนะนำ

บ้านเบญจงรงค์ ปาย

ถอดความสำเร็จ บ้านเบญจรงค์ ปาย จากร้านชาบู กลับสู่ร้านอาหารไทยแท้ดั้งเดิม

ในบรรดาร้านอาหารไทยที่ได้เคยไปลิ้มลองมา บ้านเบญจรงค์ ปาย เป็นอีกหนึ่งร้านในใจที่ชื่นชอบมากๆค่ะ เพราะมีเมนูอาหารไทย ที่อร่อยมากๆ หลายเมนู แต่มากกว่าความอร่อยนั้น เมื่อรู้ที่มาและความตั้งใจของร้านนี้ ก็ยิ่งรู้สึกชื่นชมมากยิ่งขึ้น   ถอดความสำเร็จร้านอาหารไทยแท้ บ้านเบญจรงค์ ปาย อย่างที่บอกไปว่า เรื่องของรสชาติอาหารไทยที่ร้าน บ้านเบญจรงค์ ปาย แทบไม่มีข้อสงสัยในรสชาติความอร่อย แต่ยิ่งไปกว่านั้นก็คือการที่เราได้มีโอกาสรู้ถึงที่มาที่ไปของร้านนี้ และได้รู้ว่า ทำไมร้านนี้จากสาขาแรกที่ อำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ถึงกล้าที่จะมาเปิดสาขาในกรุงเทพมหานครได้ถึง 2 สาขา คือ สาขาที่เดอะคริสตัล ราชพฤกษ์ และสาขาล่าสุด ที่ Living House ชั้น 7 Central สาขา Central World ซึ่งคุณแชมป์ วรัษยา วงษ์สวรรค์ ทายาทรุ่นที่ 2 ร้านบ้านเบญจรงค์ ปาย จะมาแชร์เรื่องราวให้ฟังกันค่ะ   จุดเริ่มต้น จากอำเภอปาย จังหวัดแม่ฮ่องสอน ร้านบ้านเบญรงค์ปาย เป็นร้านอาหารไทยออริจินัล ไทยแท้ […]

ร้าน สวนผัก โอ้กะจู๋ ร้านอาหาร 100 คิว ธุรกิจดังแห่งปี

นั่งรอ ยืนรอ ช็อปปิ้งรอ เดินกลับมาที่ร้านก็ยังไม่ถึงคิว! เดินวนแล้วววว วนอีก  แต่คิวก็ไม่มีทีท่าจะลดลงเลย! ภาพคนยืนรอต่อคิวหน้าร้าน โอ้กะจู๋  ยังติดตาแอดมินมาจนถึงทุกวันนี้ วันธรรมดา หรือวันหยุดสุดสัปดาห์เสาร์อาทิตย์ โอ้กะจู๋ก็ยังคงแน่นด้วยคิวเป็นร้อยๆ ประวัติและข้อมูลเบื้องต้นเพื่อน ๆ คงพอหาอ่านได้จากพี่กู๋ (Google) อยู่บ้างแล้ว จากที่แอดมินคือหนึ่งในคนที่ไปรอคิวนานมาก บทความนี้จึงอยากวิเคราะห์จุดแข็งว่าเพราะเหตุใดที่ทำให้ผู้คนชื่นชอบและยอมมายืนต่อคิว “โอ้กะจู๋ ร้านอาหาร 100 คิว” นานขนาดนี้ได้ วันนี้ต้องยอมรับเลยว่า ‘โอ้กะจู๋’ คือร้านอาหารออร์แกนิกที่มาแรงสุดๆ เพราะเดินผ่านกี่ครั้งคนก็เต็มร้านจนต้องรอคิวกันนานสองนาน ความสำเร็จที่มัดใจคนได้แบบนี้ คงตามรอยสโลแกนร้านที่ว่า “ปลูกผักเพราะรักแม่” การให้ความใส่ใจกับลูกค้า เปรียบเสมือนว่าเขาคือคนในครอบครัว การทำอาหารจากใจ ปรุงด้วยวัตถุดิบที่สด สะอาด เสิร์ฟจานโตๆ จนกลายเป็นที่จดจำของลูกค้าไปแล้ว การทำอาหารทุกจานให้ออกมาดูดี มีคุณภาพ เหมือนกับทำให้แม่ทาน จนเกิดเป็นสโลแกน “โอ้กะจู๋ ปลูกผักเพราะรักแม่” ที่เปรียบลูกค้าเหมือนเป็นคนในครอบครัว ควรได้ทานอาหารดีๆ สด สะอาด และปรุงด้วยใจ แต่คงไม่ใช่แค่การเลือกดำเนินธุรกิจตามสโลแกนร้านอย่างเดียว ที่ทำให้ “โอ้กะจู๋” ประสบความสำเร็จ จนถูกพูดถึงเป็นวงกว้างอย่างเช่นทุกวันนี้ โอ้กะจู๋ ร้านอาหาร 100 […]

โจนส์สลัด

โจนส์สลัด แชร์จุดอ่อนที่ ธุรกิจอาหารสุขภาพ ต้องระวัง!

โจนส์สลัด จะมาแชร์ว่า ธุรกิจอาหารสุขภาพ มีจุดอ่อนอะไรที่ต้องระวัง พร้อมเผยเคล็ดลับการสร้างแฟนเพจร้านอาหารให้ยอดไลก์เพียบ ยอดแชร์กระจาย (แถมรายได้เพิ่ม)

ปรับตัววิกฤติโควิด-19 สู่การช้อปสินค้าเกษตรอินทรีย์ ผ่านแอปพลิเคชั่น Thai Organic Platform

“เราอยู่ในสังคมเดียวกัน เราก็ต้องช่วยเหลือกันเท่าที่เราทำได้” ไม่มีใครไม่ได้รับผลกระทบในช่วงนี้ เพราะวิกฤติการแพร่ระบาดโรคไวรัสโควิด-19 ทำให้ใครหลายคนต้องอยู่บ้าน พฤติกรรมการบริโภคจึงเปลี่ยนไป ความต้องการซื้อสินค้าผ่านช่องทางออนไลน์กลายมาเป็นช่องทางหลัก หลายๆ คนต่างต้องปรับตัวรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ให้ได้ เช่นเดียวกับเกษตรกรอินทรีย์ในเครือข่ายสามพรานโมเดลที่ได้รับผลกระทบจากวิกฤตินี้เช่นกัน จากการที่ลูกค้าประจำที่มีทั้งโรงแรม ร้านอาหาร จำเป็นต้องยกเลิกออเดอร์ ทางสามพรานโมเดลจึงได้ริเริ่มนำเครื่องมือ Thai Organic Platform ที่ได้รับการสนับสนุนจากสำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ  (สนช.) และ สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว.) มาใช้เพื่อให้ผู้บริโภคสามารถเชื่อมโยงและซื้อขายสินค้าอินทรีย์ตรงจากกลุ่มเกษตรกรได้ผ่านช่องทางออนไลน์ และยังสามารถเข้าถึงข้อมูลแหล่งที่มาของสินค้าได้อย่างเปิดเผย โปร่งใส โดยเริ่มเปิดรับพรีออเดอร์ครั้งแรกไปเมื่อวันที่ 30 มีนาคม ที่ผ่านมา ตัวอย่างหน้าตาแอปพลิเคชั่น   ทางเราไม่รอช้า เมื่อสบโอกาสได้สัมภาษณ์ คุณอรุษ นวราช ผู้บริหารสวนสามพราน และผู้ริเริ่มสามพรานโมเดล จึงอยากจะมาเล่าถึงการปรับตัววิกฤติโควิด-19  และความคืบหน้าการเปิดใช้แอปพลิเคชัน Thai Organic Platform ให้เพื่อนๆ อ่านกันครับ แพลตฟอร์มขับเคลื่อนสังคมอินทรีย์ ร่วมกันฝ่าวิกฤติโควิด-19 “สังคมอินทรีย์เราเน้นเรื่องการเชื่อมโยงห่วงโซ่ ตั้งแต่ผู้ผลิตคือเกษตรกรอินทรีย์ ผู้ประกอบการอย่างโรงแรม ร้านอาหาร และผู้บริโภคคือลูกค้า เหมือนเราเป็นตัวกลางเชื่อมให้ห่วงโซ่ทั้งหมดมาเจอกัน พอมีวิกฤติอย่างนี้เกิดขึ้น เราเป็นสังคมเดียวกัน […]

Follow Me

Contact

เว็บไซต์ : amarinacademy.com
บริษัท อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน)
Tel : 02-422-9999 ต่อ 4662 หรือ 4865, 092-254-0742
Email : amarin.academy@gmail.com

สนใจลงโฆษณากับเว็บไซต์ Amarin Academy
Tel. 08-4996-2656 คุณ รณชัย หาญสุวานนท์ (อ๊อบ)
E-mail : ronnachai_ha@amarin.co.th

© COPYRIGHT 2021 AMARIN PRINTING AND PUBLISHING PUBLIC COMPANY LIMITED.